Blog #4 Mandy in de Wijk
Deze blog schrijf ik over het overlijden van 2 cliƫnten. Ze zeggen dat het erbij hoort, maar dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is..

Op een maandagochtend kwam ik om 7:00 aan op werk nadat ik vakantie had gehad. Met een tevreden gevoel wilde ik het kantoor binnen lopen en begroette ik mijn collega’s. Toen botste ik bijna tegen een andere collega op die tegen mij zei: “Hey Mandy, dat is ook erg hè van Mevrouw X”. Ik zei verbaasd “Mevrouw X?” "Ja" zei ze. “Die is zaterdag overleden” Het leek alsof de grond onder mijn voeten wegzakte en keek verbaasd naar mijn collega die antwoordde snel “Oo sorry, je wist het nog niet..."



Ik keek naar mijn andere collega die ook verbaasd keek en ik zag ook dat ze geschrokken was van het nieuws.

'Tja…. Dat hoort erbij hè.' Dat krijg ik vaak te horen. Ja, het hoort erbij, dat weten we allemaal.Maar ook voor mensen die in de zorg werken is het soms moeilijk.
Sommige cliënten zien “wij” haast nog meer dan de familie zelf en ook al weetje dat de dag gaat komen. Met sommige cliënten bouw je echt een band op. Zoals ik had met deze mevrouw.

Ik voelde me haast schuldig dat ik niets tegen haar gezegd had dat ik haar 2 weken niet zou zien omdat ik extra vrij had gekregen. Ik dacht dat ik haar nog zou zien op de laatste dag voor mijn vakantie maar de route was veranderd. Het stomme was dat ik op de avond voordat ik ging werken nog aan haar dacht van: ze zal morgen wel zeggen dat ze mij gemist heeft. Of dat ze zou vragen waarom ik niet gezegd had dat ik bijna twee weken vrij zou zijn.

In de week na mijn vakantie dat ik door de gang liep keek in steeds naar haar deur. Zo gek, alsof ik ieder moment er zo weer naartoe zou gaan en dat ze gewoon op de bank zat net als altijd. Waarop ik altijd binnen kwam met de sleutel en in de gang al riep “ goedemorgen” of goedemiddag en waarop ze altijd terug zei “ach ik hoor het al, daar hedde mijn schatje”. Maar dat moment zou nooit meer komen.

En waar ik die week naar haar uitvaart ben geweest…..zat ik 1 week later op een uitvaart van een andere client…..

Ik kwam op woensdag bij het echtpaar binnen en dhr. deed de deur open.
Mevrouw die terminaal was zat nog op de stoel in de kamer. Toen ze mij zag was ze zo blij waarop ze zei “ Oo.. gelukkig wat fijn dat je er bent meisje! Mandy doe je jasje maar uit en kom maar bij me zitten, het is afgelopen”.

Verdrietig keek ik naar het echtpaar en deed wat mevrouw van me vroeg. Ik ging langs mevrouw zitten en pakte haar hand.
Aan de andere kant zat haar man. Mevrouw was zo bang, het verdriet zag ik in haar ogen.
Ik had zoiets nog nooit meegemaakt.  Mevrouw dacht echt dat het vandaag afgelopen zou zijn en had haar familie al ingelicht, de kinderen van het echtpaar waren al onderweg. Ik wist ook niet wat ik moest zeggen maar dat hoefde op dat moment ook niet, we wisten alle 3 dat het goed was. Zonder woorden.

Een echtpaar dat zolang bij elkaar is geweest, zoveel jaar getrouwd, waarvan ze allebei wisten dat dit het einde was. Ook mij deed dit verdriet. Ik heb in die week afscheid moeten nemen van 2 bijzondere cliënten. Zo kan het dus ook gaan in de zorg, ook al blijft het altijd moeilijk.

Ik ben blij dat ik ze heb mogen verzorgen.


Werken bij Vitalis

  • Werken met en voor ouderen en kwetsbare doelgroepen
  • Kleine teams die dichtbij de bewoner staan
  • Eigen verantwoordelijkheid met vitale teams
  • Nascholing, verdieping en inspiratie bij Vitalis Academie
Meer over werken bij Vitalis  ›